![](https://veritas.com.al/wp-content/uploads/2020/02/maxresdefault.jpg)
Me largimin e Monsinjor Georg Gaenswein mund të zvogëlohet pesha e Ratzinger në ekuilibrin midis dy “papëve”
Nga: Giuseppe Aloisi
Ka të ngjarë që tregimi i vatikanit “mbi dy papët” të marrë fund.
Bashkëjetesa e Jorge Mario Bergoglios, sundimtarit, me Joseph Ratzingerin, emeritusin, shpesh ka prodhuar diskutime mbi natyrën e gjerë të pontifikatit.
Monsinjor Georg Gaenswein, të cilin Papa Françesku së fundmi “e pushoi nga puna”, kishte ardhur për të folur për “ministrinë e zgjeruar”. Rrethi komplotist madje mendon se dorëheqja e Benediktit te XVI nuk ka qenë kurrë e vlefshme.
Një problem është, ose të paktën ishte. “Largimi” i ish-prefektit të Shtëpisë Papale mund të shënojë një pikë në numëratorin e qartësisë. Për gati shtatë vjet, Monsinjor Gaenswein ka përfaqësuar tiparin e bashkimit organizativ-teologjik të vizionit të Bergoglios me atë të Ratzingerit. Dy mënyra shumë të ndryshme për të kuptuar rolin e samitit absolut të Kishës universale. Për aq sa janë përpjekur “rojet e revolucionit”, vihet re çdo rrethanë e mirë për të afirmuar ekzistencën e një vazhdimësie midis “dy papëve”.
Që nga heqja dorë nga froni i Pjetrit e tutje, Benedikti XVI e ka thënë disa herë: Papa është një dhe ai është Françesku. Por ish-arqipeshkvi i Buenos Airesit duhej të ngrihej mbi kundërshtarët e tij, të cilët shpesh kanë thirrur ne ndihme Ratzingerin dhe “thyerjet e tij të heshtjes” për të kundershtuar “Bergolizmin” dhe argumentet “Bergoliane”. Shpesh është folur për “instrumentalizim”. Edicioni i sotëm i Il Corriere della Sera, jo rastësisht, ka renditur një seri të tërë episodesh që mund të konfirmojnë se sa Ratzinger, pavarësisht hapit te tij prapa, ka zënë rrënjë në hemisferën konservatore, që konteston një pjesë të pastoralit te argjentinasit. Dhe Gaenswein, me pak fjalë, do kishte qenë në gjendje të shmangte gjithë këte, pa arritur dhe aq shumë. Massimo Franco ka shkruar sa vijon: “Gjashtë vjet më vonë, megjithatë, goditja e Gaenswein është produkt i një Francesku më të dobët dhe më të pasigurt; i preokupuar nga kritikat në rritje; i blinduar nga këshilltarët e tij dhe i detyruar të riafirmojë një autoritet dhe një epërsi ndaj një Benedikti te dobësuar dhe me ndikim pothuajse përkundër vetvetes ”.
Shënimi “ruzari”, ai në gjendje për të bërë vazon të bjerë, do të ishte ngjarja e lidhur me botimin e “Dal Profondo del Nostro Cuore “, librit në të cilin Ratzinger dhe Sarah tregojnë një seri motivesh pse nuk duhet të vazhdohet me heqjen e beqarisë priftërore. Bergoglio – kjo del – ka pritur që Gaenswein të ketë sukses në shmangien e një tjetër “keqkuptimi”, i cili është termi i zgjedhur nga burimi i përmendur më lart. Dhe në fakt për “keqkuptimin” midis “dy papëve” nuk kemi treguar akoma . Tani, me largimin e Gaenswein – “shkarkimi” që nuk është bërë ende zyrtar – ndërhyrjet publike të Benediktit XVI mund të zvogëlohen në numër. “Goditja” e sekretarit personal të emeritusit, pra, mund të ketë qenë gjithashtu një levizje e pritur ndaj ridimensionimit të “ratzingerizmit” brenda mureve të luanit. Do të shohim.
VERITAS.COM.AL/